Scolovin- nalewka z języcznika

Zioła św. Hildegardy

św. hildegarda

Hildegarda była jednym z dziesięciorga dzieci urzędnika cesarskiego, urodziła się 16 września 1098 roku w Bermersheim w Hesji. Została oddana przez rodziców w wieku ośmiu lat do Kościoła, zgodnie z tradycją dziesięciny. Hildegarda była dzieckiem chorowitym, stąd jej chęć – w późniejszych latach – do zgłębiania tajników wiedzy medycznej i do ziołolecznictwa. Od trzeciego roku życia miała wizje.

Wychowywała się w klasztorze benedyktyńskim, gdzie uczyła się czytać, pisać, śpiewać psalmy, czytać teksty z Pisma Świętego.

W wieku 38 lat, w roku 1136, zmarła przeorysza klasztoru benedyktynek. Hildegarda z uwagi na swoją wiedzę została jednogłośnie wybrana przez siostry zakonne na nową przeoryszę.

W 1141 roku objawił jej się Bóg, przekazał jej zadanie, że ma zapisywać wszystko co słyszała i widziała. Z początku słowa Boga przeraziły ją, ale później odnalazła niezwykłą siłę w tym co robi. Pomału odzyskiwała również zdrowie.

Pomimo licznych obowiązków, jakie miała jako głowa klasztoru, znajdowała czas na swoją działalność twórczą. Pisała życiorysy świętych, komponowała utwory muzyczne łącznie z muzyką i słowami, liczne dzieła religijne, medyczne, z zakresu kosmologii. Jest autorką tekstów w tematyce medycznej, powstałych w 1151-1158 „Przyrodoznawstwo”, a także „O przyczynach i leczeniu chorób”.

Miała niezwykle dużą siłę wewnętrzną, wiedzę i mądrość, ale również skromność. Hildegarda była jedną osobą lecz była mniszką, wizjonerką, autorką tekstów teologicznych, medycznych, ziołoleczniczych, kompozytorką, poetką.

17 września 1179 roku, w wieku 81 lat, zmarła. Tego dnia na niebie ukazały się dwie tęcze ułożone w znak krzyża. Malejący i gasnący znak zawisa nad klasztorem benedyktynek w Rupertsbergu.